De schilderijen van Els Nouwen (°1968, België) ontstaan vanuit
fotografische sporen. Haar composities beloven herkenning, maar zodra
die nabijkomt, begint de ontregeling. Nouwen overschildert, krast, wist
uit en voegt toe. In een wereld van visuele overvloed legt Nouwen de
rafelranden van het kijken bloot. Haar oeuvre laveert tussen figuratie
en abstractie, orde en chaos, tussen wat zich toont en wat zich verbergt.
De werken bewegen tussen papier, doek en koperplaat, elk medium met
een eigen weerstand en ritme.

Deze publicatie verschijnt naar aanleiding van haar solotentoonstelling
OXOMORON in M Leuven en bundelt werken van
de afgelopen jaren. Essays van Ralph Collier, Ger Groot, Leen Huet
en Rudi Salomon belichten een praktijk waarin het kijken fungeert
als onderzoek en betekenissen voortdurend verschuiven.