Riksstyring og språknorm tek opp på ny spørsmålet om kva kongs kanselliet har hatt å seia for utviklinga av norsk skriftspråk mot slutten av det vi vanlegvis reknar for gammalnorsk tid i språkhistoria. Det inneber at språkleg primærkjeldemateriale frå kongsadministrasjonen er gjennomgått på nytt. Dessutan er det freista å klarleggja meir i detalj korleis kongens skrivartenester var organiserte. Føremålet har vore å etterprøva det syn fagtradisjonen har hatt på dette spørsmålet. Samla sett gir denne udersøkinga grunn til å sjå bort frå kongsadministra sjonen som noka sterk normkraft på norsk skriftspråk i den perioden det her gjeld. Oppfatninga om at kongsadministrasjonen har vore berar av ei sterk trøndsk/vestlandsk skriftspråksnorm synest dermed ikkje å kunna haldast ved lag, slik vi til no har vore vane med å finna det i skolebøker og språkhistoriske standardverk.

Jan Ragnar Hagland, f. 1943, dr. philos., arbeider ved Nordisk institutt. Universitetet i Trondheim, AVH.

NOVUS FORLAG ISBN 82-7099-116-3